Hay dos días en los que nunca pienso: ayer y mañana.

lunes, 3 de febrero de 2014

Dime que quieres seguir formando parte de él



HE SIDO UNA TONTA. Siendo ahora una peonza que gira constantemente, he salido de mi propio eje y aturdida he dejado a mi cuerpo divagar sin control. He frenado mi cabeza, mis sentimientos hacia los demás y me he helado para seguir caminando sin escuchar a quienes se preocupan por mí. He sufrido, he hecho sufrir y he vuelto a sufrir yo. ¿Qué es sino, ser tonta? adj. [Acto o dicho] carente de lógica o de sentido común. Me toca coserme la boca, pensar antes de hablar, dejar de ser esa peonza mareada que daba vueltas sin parar. Y sobretodo pediros perdón por embarullaros en mi vorágine vida.

PD: Dime que quieres seguir formando parte de mi archipiélago de sinceridad, por favor.

domingo, 31 de marzo de 2013

Cómo conseguir una sonrisa de una forma sana

Después de estar leyendo a @jdtth durante unos meses he decidido que porqué no hacer una lista de sugerencias para cuidar nuestro cuerpo y nuestra mente. 

Para vernos bien lo primero de todo es tener una estabilidad emocional. Para intentar sonreír diariamente lo que yo hago es darme un caprichito de chocolate, relajaciones musculares, respiraciones profundas mientras escucho música (últimamente estoy mucho con las bandas sonoras). Esas canciones que te van encendiendo poco a poco y acaban con un cosquilleo muy placentero por todo el cuerpo. Antes de dormir me gusta cantar un poco y masajearme la cabeza y el rostro hasta que acabo por dormirme. Yo tengo problemas de insomnio y me tengo que medicar (bastante). ¿La mejor solución? Seguir los pasos que he dicho anteriormente. No todas las noches se consigue un buen descanso pero las relajaciones y el tener la mente tranquila ayudan y mucho. 

Desayuno: Vaso de leche con pan 
Media mañana: Zumo, yogur, fruta, bocadillo... cualquier cosa va bien
Comida: Primer plato, segundo con acompañamiento, pan, agua y postre. En la comida es cuando me entra la ansiedad del chocolate y es cuando cojo alguna que otra onza. 
Merienda: Sólido + líquido, por ejemplo yogur con galletas o un zumo con bastones o un bocadillo o fruta
Cena: Debería hacerlo mejor pero depende del día ceno o no. A veces un yogur, fruta o un vaso de leche ya me va bien... otros días salgo a cenar fuera un kebab, una pizza o un McDonalds.  

 Ideas para una merienda. Una forma sana y placentera de gozar del verano! Yogur helado!!!!!!!!! A mí me gusta mucho el chocolate como he dicho, así que suelo pedir cereales, nutella y chocolate, mucho chocolate. Pero también puedo pedirlo de fruta, depende de qué me pida el cuerpo.


No cuesta nada ser feliz. Poder sonreír al ver a alguien, compartir esa felicidad y ver como otros la disfrutan es tan saludable para la mente... lo cura todo. Tengo 59 kg de sonrisas!!!!!!!

martes, 12 de marzo de 2013

Ha llegado el día, tic, tac, tic, tac...


No sé ni por dónde empezar. Eres demasiado listo y supongo que ésa es una de las razones por las que gustas cada día más. No han pasado ni 6 horas desde nuestro último encuentro y ya te echo de menos. No dudes, pienso en ti. Aunque a veces esté de viaje y me quiera escapar, no es real. Me gusta estar a tu lado, que me hagas reír, que me acaricies aunque me queje y sentir tu sonrisa a pocos milímetros de mí, de mi cara, de mis labios.

Me llevo una foto que me de calor cuando la mire, que me encienda, que me apague al no verla. Una foto que cuando la mires veas mis ojos brillar pero no de tristeza, sino de felicidad.

viernes, 1 de marzo de 2013

Fora, ves-te'n fora i no tornis més



I avui tinc ganes d'escriure en català. Per tercera vegada la meva vida ha rebut un cop dels forts, d'aquells que et fan no poder obrir els ulls més, voler amagar-te de tot i de tothom. El meu cervell està de vacances, està a l'atur com molts ciutadans  d'aquest "país", entre comes perquè fa ver-go-nya. Durant molt de temps el meu pobre cap ha estat treballant 25 hores diàries, 13 mesos a l'any, sense parar, sense dormir, sense rebre cap tipus d'ajut només cops i més cops, xocs i més xocs d'emocions que han fet trasvalssar meu riu intern. Està cansat, reclama una baixa. Té uns drets.

Fora, ves-te'n fora i no tornis més! Vull abandonar el meu cap, el meu cos, deixar-me endur però no ho faré. Vull lluitar per ser una bona mare, una bona metgessa.


domingo, 3 de febrero de 2013

Fearless


I've been thinking. Yeps, again... Oooopss. What the hell is wrong with me? Everything that hurt me before, won't hurt me anymore. First thing: MY BODY. Yes, I've talked about that so many times but here we are again. I want to feel strong enough to say that I'm sexy. I can't understand why people like my hips or the way I dance when I'm in a good mood. 

That happened on Friday's night: I was dancing alone on fire and suddenly a guy came and told me : "Wao, you're so fucking sexy." Are you fucking kidding me? That's what I though instead of saying to myself "You're the problem, you have the problem with you. People like different things and if someone is looking at you he's not making fun of you. Maybe he likes you. 

If you think that I'm sexy, put your hands in the air! I don't mind if you do it or not because I'll be the first one   who put her hands in theeeeee airrrrr *I've already done that*

Love, love, love.

viernes, 23 de noviembre de 2012

Tu peor enemiga, tú misma



Creo que muchas veces he escrito cómo me siento respecto este tema. Va a hacer un año que fui ingresada en hospital de día por un trastorno de alimentación. He estado allí dentro más de 8 meses... y ahora, vuelvo cada día a comer porque no, no soy mi amiga. No, no me cuido.  Media de primero de bachillerato: 9'5. Estoy repitiendo segundo. El curso pasado fue entero en el hospital, no clases, no estudiar. Mi rendimiento ha bajado, "apruebo" y me cuesta la vida. Las cosas en casa no van nada bien, gritos y muertes. Estoy viviendo fuera. No tengo cosas en la cabeza para que encima me desestabilice yo sola, yo misma.  

Quiero ser médica, estudiar una carrera, viajar mucho, sonreír más, tener una familia, ser mayor...

domingo, 29 de abril de 2012

Retales de vida


Me gustaría saber, poder describir qué ha sucedido con mi vida en poco tiempo. “Alguien ha vuelto a robarme la sonrisa.” Sigo con la misma monotonía desde noviembre. Despierta, cómete la cabeza, hospital, preocupaciones, cansancio… El viernes pasado me dijeron que la fabricación de glóbulos rojos no es demasiado, cómo decirlo, buena… por eso, mi cansancio.

He vuelto a recaer. Vuelvo a hacer cosas que no debería hacer. Sé que está mal, sé que no está bien pero se me hace imposible evitarlo. Soy dos personas, dos personas muy diferentes. Una que intenta hallar felicidad y otra que está enferma, muy enferma. Esta segunda se está comiendo a la primera, la está destruyendo, a ella, a sus amistades, a su sonrisa, a su futuro.

lunes, 9 de abril de 2012

Nos busquis més, troba


Sigo aquí, con mi vida un tanto diferente. Me he vuelto a tatuar, he hecho nuevas amistades, sigo ingresada, voy a clases, me fui a Mallorca... Mi vida está pegando tal giro que ni yo misma la reconozco. Han entrado muchas personas en mi vida, muchísimas. Ahora vuelvo a cantar, vuelvo a sonreír pero no puedo decir que no lo he vuelto a hacer.

Creo que me estoy enamorando...

sábado, 10 de marzo de 2012

Believe


¿Cómo puede cambiar tanto tu vida en poco tiempo? Han pasado ya más de tres meses desde que ingresé en el hospital por un problema alimenticio. Resulta ser que no es lo único que tengo, sino que también un trastorno de personalidad evitativo y un hiperperfeccionismo que me ha robado media vida. Son cosas con las cuales no hay que poner un cartel pero enterarte que en tu familia no eres la única y que otras personas también han estado en un centro por culpa de ese sentirse vacío, sin valor, con ganas de cambio.

Duele, duele que toda tu vida te digan qué ancha eres, qué peso elevado… Y tú te refugias, te refugias en la comida para poder calmar esa tormenta de pensamientos negativos. Luego vienen los arrepentimientos, el cerrarse, el separarse del mundo sólo para intentar encontrarte (cosa que no consigues). ¿Qué ganas haciendo lo que haces? Gano minutos de tranquilidad y horas, días de mal estar conmigo misma. NO, NO ESTÁ BIEN pero NO PUEDES PARAR.

Dejar la escuela. Parar tu vida para retomar una saludable. Que digan que tu vida es fácil. Me parece perfecto. Perfectísimo. Quiero cantar, quiero hacer cosas que no he hecho, quiero bailar, conocer toda esa gente que no he conocido, salir y no volver en más de 26 horas… Recuperar todo eso que he perdido.

Escribo esto porque he de dar una buena noticia. Ya no voy a ir todos los días al hospital, me dan parciales, es decir que tendré vida fuera de ahí. Confían en que seré fuerte y yo sólo puedo… believe in me.

domingo, 25 de diciembre de 2011

Año nuevo, vida nueva


Y termina otro año más. Otro que pasa cada vez más y más rápido. No sé qué balance podría hacer de este año. Ha habido muchas sonrisas e ilusión, abrazos, detalles, flores, viajes pero también mucho llanto y dolor. Ha sido un año lleno de cambios. Corte a la melena, hacerse dos tatuajes, viajar a Madrid y conocer a gente especial, viajar a Londres y encontrar un lugar donde decir: aquí me quiero quedar, tener que dejar de estudiar y el conservatorio, cambiar de vida, abrirse y querer más.

Es cierto que ha habido demasiadas lágrimas pero es una cosa en la que no quiero volver a pensar. Quiero hacer un smiley day otra vez y que esté en repetición continua. Quiero cantar al mundo todas esas cosas que no me he atrevido a decir, quiero regalar todas esas sonrisas que no he tenido yo durante momentos difíciles.

Quiero dar gracias a mi madre y a mi tía por ayudarme tanto. Sé que si hoy soy más fuerte es gracias a ellas. Sé que si he contado cosas ha sido gracias a la confianza y la tranquilidad que me han transmitido. A Laura por demostrarme que está siempre ahí, para cualquier cosa. Por sacarme aunque no quisiera, por hacerme hablar, por hacerme abrir y sacar todo eso que me estaba destruyendo por dentro y por fuera. A Nuria por hacerme pasar unas clases más amenas, por seguir con ilusión el día a día, por viajar lejos y con un sol mortífero en bicicleta. A Marta por entenderme mejor que nadie, por saber qué hay, por cantar conmigo las canciones de Pocahontas y acompañarme todos los días y las noches. A Judit por ser tan mágica, por compartir esa magia que lleva dentro. A Marina por estar más cerca que nunca. A Sara por aconsejarme sobre cualquier cosa, por enfadarse o echarme bronca si hacía algo mal. A Ana por confiar en mí y contarme cualquier cosa. A mi doctora por ayudarme a dar un paso hacia una vida llena de sonrisas, una vida donde dejar apartada la tristeza. A Toni por reírse de mí por quitarme el sitio y hacerme enfadar. A ti que fuiste charming durante un tiempo largo. A ti pajarito, por escucharme, por seguir aguantándome, por mantenerme con conversas diarias y nocturnas sobre cualquier tema, por saber dejarme sin pensar, por hacerme temblar.

Este año que entra… será completamente sonriente. Challenge accepted.

domingo, 18 de septiembre de 2011

I remember when you came,
March had already started.
The sun was shining bright
but you were brighter than the star.
I felt so good
'cause what you wanted
was what I wanted too.

Since the spring has gone
we've not talked that much
I hate acting like this
Why can't I say "hi"?
He has to stop being charming
I say to my friend:
Cuz I don’t want to fall in love again.

Summer is here
and you're there
singing, playing with your friends.
You know, I'm too shy
then I left with no goodbyes.
You try to say “hi”
but words are locked in me
so no replies for you,
no smiles for me.

June is about to end,
and we are talking again.
I never though I’d find someone
to talk to like we do” you said.
He’s charming, I think
and I know what I said
but hearts choose this time
so it’s not time to regret.

His voice brings me memories
good ones for sure
you and me together
tell me what I felt
is what you felt too.

jueves, 8 de septiembre de 2011

Au revoir

Otro verano más terminado. Ha sido un tanto extraño, la verdad. El mes de Junio fue... diferente. Recuerdo a la perfección cada uno de los días desde que terminó la escuela. El día 15 hice mi última prueba de biología, el 16 de chelo. El 17 fui a buscar un libro a la escuela por la mañana y estrené mi vestido de Forever21. Por la tarde acompañé a ver qué se cocía en mi instituto ya que se celebraba la fiesta del 25 aniversario. Digamos que fui de "concierto". El sábado 18 Marina vino a Barcelona, no la veía desde marzo, aprovechamos la ocasión para volver a quedar unas cuantas. El día 21 hice el control que no había podido hacer por haber enfermado durante los exámenes. Éste coicidió con el primer día de baño en la playa badalonina. El día 22 hice el último examen para subir nota de filosofía. De ahí hasta el 28 subimos a Girona y aproveché para leer un par de libros para el TR. El día 28 ya fue... redondo. Me dieron las notas, 9'5 de media. Por la tarde fui con Laura a la biblioteca para encontrar algún libro para su trabajo. Al volver, pregunté a mi padre si podía hacerme un tatuaje. Me contestó que sí, así que ahora ya tengo una corchea en mi muñeca izquierda. Por la noche, para mi sorpresa tuve una conversación filosófica y musical con alguien que hacía tiempo que no hablaba. Así varios días hasta que empezó julio y mi padre tuvo un accidente con la bicicleta. Por suerte, nada demasiado grave. Julio fue... musical también. Agosto volvió a ser gironí y deportivo. A finales de ese mes marché a Londres. No hay palabras que describan ese lugar. Y septiembre... aquí volvemos a estar. A la 1:11 am del último viernes de vacaciones escuchando LA CANCIÓN.

Sé que no podré escribir mucho durante el curso. Tengo mucho miedo. Los símptomas del nerviosismo ya están aquí... No sé qué será de mí, pero saldré de ésta.
Espero que hayáis tenido un buen verano y que el curso os vaya genial. ¡Hasta navidades!

martes, 23 de agosto de 2011

There I go

El verano está terminando y no hecho nada de lo que me hubiera gustado. Durante estos meses he pensado, quizás demasiado. Ahora mismo mi vida es un tanto extraña, surrealista quizá.

Fui al concierto de Bon Jovi. Una experiencia increíble. Llevo tanto tiempo sin escribir que ya no sé ni qué decir. Cosas han ocurrido pero no sé cómo expresarme. Así que dejaré todo en el aire.

El viernes pisaré mi futura ciudad: Londres. Por 5 días seré de allí. Por supuesto aún no he hecho la maleta. Volveré a escribir pronto!!!!

jueves, 28 de julio de 2011

Qué de tiempo sin escribir nada. He de decir tantas cosas... Escribí una entrada pero no sé porque razón no la subí. Mi antiguo ordenador murió por lo que ya no puedo recuperar dicho archivo así que bueno, volvemos a empezar.

Para empezar, hablaremos del curso. Ha sido duro. Lo he pasado realmente mal. Me ha costado lágrimas, disgustos, noches sin dormir... pero al final he conseguido lo que quería. 9'5 de media. Increíble. Jamás, jamás había sacado tan buenas notas. Como regalo mis padres me regalaron un tatuaje. Hacía bastante tiempo que iba tras uno y por fin lo conseguí. Una corchea pequeñita en la parte interior de la muñeca izquierda. Muy simple, como yo. Hoy hace ya un mes.

La segunda gran noticia es que me voy a Londres a finales de agosto. Increíble. Todavía estoy sin creérmelo. No puede ser verdad. Espero que Inglaterra no me decepcione... pero estoy segura de que no lo hará.

El verano está "medio-acabado" y no he hecho nada salvo engordar. Menudo ritmo... Llevo ya más de 6 kg en lo que va de año. Bueno, no hablaré de eso. Sobre la faena también 0. No tengo ganas.

Hace unos cuantos días me dijeron de ver unas películas e hice un maratón. Amelie, Moulin Rouge, Titanic, Burlesque, Slumdog Millionaire, Encuentro en París, Desayuno con diamantes, Matrix, Nothing Hill... Algunas ya las había visto pero... tenía que volver a verlas.

Ah, como dato extraño en mí estoy leyendo "El Resplandor" de Stephen King. Increíble.

#Secret2: Mai et diré que tens una cançó que explica per qué vas veure 20 pel·lícules.

PD: Daré señales de vida en cuanto pueda!!!

martes, 21 de junio de 2011

Però no puc trobar, no puc continuar fent com si estigués bé.
Ja no puc amagar les llàgrimes com vaig apendre a fer.
Necessito tancar, necessito obrir uns altres camins.
On sigui feliç, on les mentides que vaig dir ahir
No treguin el cap, no espantin més
No m’allunyin de qui hauria de ser.


Han finalizado las clases lo que significa un intento de relax por unos meses!!! Estoy muy nerviosa por segudo de bachillerato... mucho, muchísimo...

Intentaré escribir que hace mucho que no lo hago.

sábado, 30 de abril de 2011

To me, you are perfect



Potser no saps qui sóc. Potser no saps perquè t'escric. Potser quan acabis de llegir segueixes sense entendre res de qui o com és la persona que ara està davant el paper intentant donar-te una explicació. No és la meva intenció. No, no ho és. Només vull que t'arribin tantes cartes com somnis he tingut, tantes com vegades he pensat amb tú.


#Secret 1: M'agrada com rius per qualsevol cosa.

viernes, 29 de abril de 2011

Calm down, Harry is still single

Me hubiera gustado ver la boda entera y no a tropezones como he tenido que hacer. El vestido y la sencillez que lucía Kate me han asombrado. No soy fanática de las casas reales pero he de confesar que William y Kate me parecen adorables.

Cambiando de tema, llevaba tantísimo tiempo sin dar señales de vida... Lo siento. He tenido mucho trabajo, entre el instituto y las clases a penas puedo relajarme. En verano ya será otra cosa y podré (o eso espero) seguir por este mundo virtual.

¡Estudiad, vamos que queda poco!

martes, 22 de marzo de 2011

No estoy perdida, bueno algo sí.


¡Hace siglos que no escribo! La verdad es que he estado muy liada y tampoco tenía muchas ganas de escribir nada. Pero ahora la ocasión lo merece. Acabo de ver que mi último post fue dando la notícia de que viajaba a Madrid para ir al concierto de Taylor Swift. Pues ya ha pasado. Todo ha sido tan rápido... tantísimos días de cuenta atrás y se ha esfumado. Me llevo un montón de risas con mi madre, un concierto lleno de alegría y energía junto a Jurdi y Marta, un poder conocer a Marina, Judith, Natalia, Andrea... y a Taylor Swift. Algún día contaré todo con detalle. Sólo tengo que decir, gracias mamá.

sábado, 23 de octubre de 2010

¡Nos vamos a Madrid!

No puedo creerlo. Sí, me voy a Madrid a verla junto a mi madre. Disfrutaremos de la capital juntas, tendremos una sesión de spa y visitaremos el museo del Prado. Sigo sin creérmelo. Ojalá y todo salga genial.